ओ ETV Marathi वाले,

आजवर तुम्हाला जवळपास सर्व नियतकालीकांच्या समीक्षकांकडून एक एक तरी hate mail आली असणारच! पण आमची ही hate mail अगदी वेगळ्या धाटणीची आहे बरं का! जशी तुमची प्रत्येक मालिका अगदी वेगळी असल्याचा दावा त्यातले कलाकार करतात की नाही? तसलाच प्रकार हा. आता प्रत्येकच जण म्हणतो, त्याची mail इतरांपेक्षा वेगळी आहे. पण आमची ही mail एकदा वाचून तर बघा, मग जाणवेल तुम्हाला एक नाविन्य. तसा ह्या mail मधला मसाला नेहमीचाच आहे हो! (ही सगळी arguments तुमच्याच वाहिनी वरुन चोरली आहेत बरंका. आम्ही पडलो पुणेरी. स्पष्टवक्तेपणा आमचा गुणच आहे!)

तर त्याचं झालं असं. तब्बल दोन महीन्यानी etv marathi बघण्याचा योग आला. म्हटलं link लागेल की नाही! पण काही विशेष जड गेलं नाही. पहिल्यांदा तर मजाच झाली. स्वाती चिटणीस, अविष्कार, डॉ विलास उजवणे, आनंद अभ्यंकर यांना एकाच frame मध्ये पाहिलं की कळतच नाही हो कुठली मालिका चालू आहे ते! मग अभ्यंकरांच्या खोट्या दाढी मिश्यांवरून ओळखलं नाव! आहे की नाही मजा?

serial सुरु होतेय तोच जाहीरातींचा सपाटा सुरु झाला. मग जाहीराती संपल्या तेव्हा कळलं आपण कुठलीतरी serial बघत होतो ते. तर,जाहिरातींमध्ये मधुरा वेलणकरची नविन मालिका सुरु होणार हे कळलं. "साता जन्माच्या गाठी" म्हणून. पहिला episode केवळ तिच्यासाठी बघितला. छान टपोरे काळेभोर डोळे, चाफेकळी नाक, धनुष्यासारखे कमनीय ओठ, आणि ओठांच्या डावीकडे पडणारी गोजिरी खळी... पण ह्या सगळ्यात गुंग असतानाच वरती etv marathi चा लोगो दिसला, आणि नुकत्याच उमलू घातलेल्या मोग-याच्या शुभ्र कलिकेवर झुरळ विराजमान झाल्याचं चित्र डोळ्यासमोर आलं! आणि तो लोगो etv चा होता म्हणून की काय, पुढच्याच क्षणी ते ढब्बं झुरळ चपलेखाली चिरडलं गेल्याचं दृश्य आलं! बाई गं, एकच मागणं आहे. सिद्धिविनायकाला १००० मालिकांचा प्रसाद वाहता वाहता स्वत:चा मोदक होवू देऊ नकोस. आमची सर्वांची लाडकी कविता लाड हिचं काय झालंय बघते आहेस ना? नसलस बघितलं, तर तुझ्या मालिकेचं shooting झाल्यावर रेंगाळ जरा सेट वर. ती येइल तिथेच. हे etv वाले सर्वं मालिकांना तोच सेट वापरतात नाही तरी. set ही तेच, अन्‌ माणसंही तीच! अहो डॉ. उजवणे, डोक्यावर केस उगवणे, हा तुमच्यासाठी एक कल्पनाविलास आहे हे आम्ही चांगलं जाणतो. तुम्ही निम्म्या मालिकांमध्ये टोप घाला किंवा नका घालू, तुमच्या character मध्ये यत्किंचितही फरक पडत नाही. आम्ही लगेच ओळखतो तुम्हाला. दुसरे एक टोपाजीराव अभ्यंकर, त्यांच्याही राज्यात असलाच आनंद आहे! चिटणीस बाई, आपण एका मालिकेसाठी फिगर मेंटेन करायला जाता, आणि दुस-या serial मधली भक्कम आजी लुकडी होते की हो! पण etv च्या मालिकेला 'नाही' कसं म्हणणार नाही का? साक्षात देवयानीच तुम्ही!

ती extra-marital affairs, pre-marital pregnancy, सांस - बहू आता खरोखर बोअर व्हायला लागलीये हो. काटा रुते कोणाला म्हणता म्हणता का आम्हालाच साळू सारखे एकसमान सिरियल्य्स चे सहस्र काटे मारता? चार दिवस सासूचे बघता बघता, आमच्या या गोजिरवाण्या डोक्याची पार अग्निशिखा होते हो! तुमच्या आमच्या नाहीतरी साता जन्माच्या गाठी जुळल्या आहेतच. त्याचं काय़ आहे, तुमची वाहिनी आम्हाला झक मारत बघावीच लागते. आमच्या कडे आहे DTH service. त्यात फुकट दिसणा-य़ा मराठी वाहिन्या दोनच! एक तुमची, आणि दुसरी तर इतकी अति-महा-भुक्कड आहे, की " 'स' पासून सुरू होणारी आणि 'द्री' ने संपणारी एखादी वाहिनी आठवतेय का?" असं विचारल्यावर लोक बोंबिलवाडीतल्या प्रमाणे सरळ निगरगट्टपणे "नाSही" म्हणून मोकळे होतील!

बरेच मुद्दे खरं म्हणजे सांगायचे होते, पण सगळेच आत्ता आठवत नाहीयेत. आणि आम्हाला पांचट लांबणं लावायची सवयही नाहीये. तरीपण, पुरुष निर्मातेहो, तुमची जराशी मर्दुमकी आणि स्त्री निर्मात्याहो, तुमच्या ३३% आरक्षित स्वाभिमाना पैकी प्रत्येक जिन्नस थोडा-थोडा जरी शिल्लक असेल तर एखादी खरंच नविन कलाकृती करून दाखवाल. नाहीतर तुम्हाला माझं open challenge आहे, मी तुमच्यापेक्षा सरस मालिका काढून दाखवीन! TRP च्या मागे लागून काय करून घेतलं आहेत हो स्वत:चं! काय आहे, एखाद्या finite set मधल्या प्रत्येक element ला एक एक real number (ह्या case मध्ये TRP Rating) जोडला की त्यात एक maxima मिळणारच की नाही? माफ करा, संसारीक प्रश्न सोडवताना तुमची तर्कबुद्धी लयाला गेली आहे विसरलोच मी! थोड्क्यात सांगायचं, तर वासरात लंगडी गाय शहाणीच ठरते!, म्हणून म्हणतो, आता उचला पावलं लवकर...

कळावे,

लोभ नसला तरी काSही बिघडत नाही,

तुमचाच वेल्विशर!

The story of my experiments with Dreams.
Inspired by the great contemporary thinker, Richard Feynman; I started experimenting with dreams this summer.
Current status of my expedition in this field pertains to observing whatever comes my way. Do not mistake this activity as a venture into dream interpretation.
First and the most important thing that one should posses to take this passion forward is that (s)he must remember at least some of the dreams. Seems obvious, but some individuals do not have this blessing (?), for whom, this whole essay is just an abstraction! (Better try and imagine tensor fields on manifolds :)). The problem with me is that, I remember the dreams for some period after I wake up, but then after some time my memory starts fading. But that much suffices.

Meta dreaming:
On one fine summer night, I "meta-dreamt". i.e., I dreamt inside a dream. (I was in TIFR, and Rohit was my roommate, date 29/7/2006). Here is a log of that dream:

I found myself walking down a long boring street, towards some mosque named DINAR or DANIR (i dont remember.) When I reached the mosque, I saw veiled people, wearing black robes etc.. Then I woke up and found rohit besides me. I described to him what all I had seen, and then he tells me that such a thing really exists. I was completely taken by this strange coincidence. I figured this was some kind of “drushtant” and all... I was some bit scared... But then the real thing happened. I "popped out" to real world!!!

So, the mosque thing was a “meta dream!” (dream inside dream, or Level 1 dream) and rohit belonged to a Dream (i.e. Level 0 dream)!!!!
Now, I had a shrewd idea of why this happened.
So, when I returned to Pune, I tried to see if I can repeat. What I did was: at the time I slept, I set up several alarms, spaced 30 minutes apart. When I slept, just by chance, I started dreaming. It was some arbit dream. After 30 minutes, I woke up by alarm. Dream was broken. Again after 30 minutes, I woke up and after several more wake-ups, my mind got confused between reality and dreams. And then, I “meta-dreamt”. Fascinating, isn’t it?

Remembering:
After dreaming and unconsciously observing a very beautiful girl in one of dreams, as posted in an earlier blog, I have several times tried to observe and remember the personalities in my dreams. And well, the conclusion is that my mind can mimic some of them really well! (if you thing enough, you’ll come to know that this is a tricky proposition to make. [left as an exercise to the reader!])

déjà vu:
In real life, sometimes we get a feeling that a certain sequence of events has happened before. In dreams, I have seen this fact reflected. Sometimes, a dream, unknowingly starts exactly the same way as some previously seen dream, and then mind remembers the whole previous dream, and this “remembering” produces a copy of the previous dream, and I get a “repeated dream”. I have had several déjà vu dreams in my life.

Butterfly effect:
many times, dreams take really unexpected turns. Mind’s eye meanders into R4 (space and time). I have seen this effect start, even before I go to sleep. There is a transition period while I go to sleep, in which I see this effect starting. But I don’t think I dream as soon as I go to sleep. The effect seems to cease as soon as I sleep. For sometime now, I have tried, without success, to investigate the effect.

Sometimes, I feel that it would be really good if I can control my dreams. But now I see no point in doing that. Dreams take me away from reality into a brand new beautiful world. Unexpectedly, some times I dream about some particular people, and the bliss is no less than a real coincidental meeting! Dreams are the ultimate source of my creativity. What pleasure will I achieve by controlling them? Nevertheless, till curiosity remains, I shall delve into this realm.
पुनर्भेट
(सत्य घटनेवर आधारीत...! निदान सध्या तरी.)

मध्यंतरी एक फ्रेंच चित्रपट बघण्यात आला. अमेली त्याचं नाव. त्याच्या संगीतकाराचं एक composition ऐकत बसलो होतो. एक चिमुकले ३ मिनिटाचे गाणे, पण तेही मला योगायोग अन्‌ अनपेक्षिततेचे अमोल धडे शिकवून गेले.
सुरुवातीला एक chord वाजू लागली. मांजरीच्या पावलांइतकी शांत. तिच्या पोटातून अगदी संथपणे जलतरंगाचे सूर उमटू लागले. एक एक स्वर स्पष्ट. हळू हळू पडणा-या पावसाच्या थेंबांसारखा. स्मृतींच्या फडताळातला एक दिवस हळूच डोकवून गेला. त्या दिवशी अनपेक्षित पणे आदल्या रात्री पाऊस पडून गेला होता. सगळे रस्ते काळेकुट्ट झाले होते. मंद वारा वाहात होता. अगदी त्या जलतरंगांच्या स्वरांसारखा. थंड, मधाळ.
एव्हाना गाण्यात हळूहळू इतर वाद्यांचीही हजेरी लागायला सुरुवात झाली होती. कधी कधी होतं काय, आपले insticts इतके जबरदस्त असतात, की गाण्याची सुरुवात ऐकूनच आपल्याला कळतं, गाणं पुढे कसं असणार आहे. तो दिवसही तसाच होता. कोणीतरी अगम्य भाषेत मला काहीतरी सांगत होतं, जीव तोडून सांगत होतं, पण काय ते कळत नव्हतं. एका छान लयीमध्ये गाणं पुढे जात होतं. अशा प्रकारचं पाश्चात्य संगीत पूर्वी कधी ऐकल्याचं आठवत नाही मला. तो दिवसही असाच हळू हळू पुढे सरकत होता. बहुतेक, दस-याचा आदला दिवस असल्यामुळे आणि नुकत्याच पडलेल्या पावसामुळे एकदम मस्तं वातावरण होतं. अगदी अनपेक्षितपणे मला त्या दिवशी अळवा-पाण्याची गाठ व्हावी तशी दुर्मिळ लोकं भेटत होती. दुर्मिळ अशासाठी, की त्या लोकांशी माझा दुवा खूप वर्षांपूर्वीच तुटलेला होता. पूर्व स्मृतींना उजाळा देता देता एक -दोन घटका गेल्या. येवढ्या वर्षांपूर्वीची फक्तं "ती" एकच व्यक्ती मला प्रकर्षाने आठवत होती, आणि मन:चक्षूंचा ताबा घेत होती. आज काहीतरी वेगळं घडणार हे निश्चित होतं, पण कधी ते कळत नव्हतं. त्या गाण्याची ही तसलीच गत! सगळी वाद्यं जरा दबल्या दबल्यासारखी वाजत होती. त्यांच्यातल्या शक्तीला मुसक्याच बांधल्या होत्या जणू....
एव्हाना संध्याकाळ झाली होती. दिवस उतरणीला लागला होता. थोडसं सिंहावलोकन केल्यावर कळलं, तो दिवसही इतरांसारखाच होता. काय एक दोन आनंदाचे क्षण काय ते आले होते. ते गाणही तसच निघालं. विशेष असं काही त्या गाण्यात होईच ना! त्यातल्य़ा वाद्यांचं नाविन्य आणि त्या जुन्याच लोकांना परत भेटण्याचं नाविन्य येवढ्या दोनच "वेगळ्या" गोष्टी घडल्या होत्या. पावसाला परत सुरूवात झाली होती. एव्हाना आम्ही सर्व लोक (मी + "जुने") कुठेतरी भटकण्यासाठी बाहेर पडलो होतो. छान थंड हवा पडली होती. उरलेल्या दिवसात आता काही शिल्लक नाही हे मला कळून चुकलं होतं. वाद्यंही इथून तिथून जाऊन शेवटासाठी तारसप्तकाकडे धाव घेत होती. माझ्या त्या दिवसाकडून असलेल्या सर्व अपेक्षा सरींमध्ये विरघळत होत्या. असे अपेक्षाभंग माझे खूप वेळा झालेले आहेत!. मस्तकावर थेंब झेलंत मी उभा होतो. आकाशाकडे बघत, डोळे उघडे ठेवून पावसात उभं रहायला मजा येत होती. आता पुढचा दिवस अगदीच निरस जाणार होता. गाणंही हळू हळू अस्ताला लागलं होतं. सगळे सूर उरलेल्या थोड्याफार अवसानासकट वर वर जात बंद झाले. त्या सरींमधलीही मजा संपली होती. त्या चेह-यावर टोचायला लागल्या होत्या. सूर्योदयाने दिलेलं वचन सूर्यास्ताने मोडलं होतं. जलतरंगाचं वचन त्या शक्तीहीन वाद्यांनी मोडलं होतं. अजूनही तुषार पडतच होते...

तेव्हाच, एक क्षण, फक्तं एक क्षण ताणला गेला, आणि कोणीतरी म्हणालं: "अरे! 'ती' आली"... अचानक सर्वं वाद्यं सुरू झाली, पूर्ण ताकदीनिशी... प्रत्येक स्वर कानात घुमू लागला, प्रत्येक जागा दाद घेऊन गेली... वाद्यं मुक्त उधळू लागली... तीनही सप्तकांमध्ये त्यांचा स्वैर संचार सुरू झाला...

माझे डोळे त्या तुषारांध्ये अलगद मिटले गेले...
लहानपणापासूनची माझी एक सवय आहे. फार कंटाळा आला, की मी माझे जुन्या पुस्तकांचे कपाट उचकटत बसतो, आणि जे मिळेल ते वाचत सुटतो. आज अगदी असंच झालं. संध्याकाळी हॉल ८ ला गेलो होतो. तिथे एक अफलातून "Titanic Point" होता. समोर विस्तीर्ण मैदान, उजवीकडे दूरपर्यंत पांढरा-गुलाबी हॉल ८, आणि डोक्यावर कवि ग्रेसांच्या भाषेत सांगायचं तर "चंद्रसजणांचे झरे". अनपेक्षितपणे वाटलं, आत्ता हाडाला जाऊन भिडणारी, रक्त गोठवणारी थंडी असायला हवी होती... परत आल्यावर कंटाळा आला म्हणून जुन्याच "Sent mails" चा Folder उघडून उचकापाचकी करू लागलो. त्यात मी सुमारे २ फेब्रुवारी ला मित्रांना पाठवलेली एक mail मिळाली, ती अशी:

"Hi,
today something happened that i had NEVER experianced before...
today i woke up at around as usual around 7:30. checked my mail, started wondering about my day, and was feeling a slight pain in back due to yesterday's khokho match...
i wished i could sleep but saw a jam-packed 8-5 day with a list full of "todo's"...
just peeped outta my window
and my god! baher prachanda daaat dhuka hota...
it was like, i couldn't see even 2 feet away from my window.
i rushed out to my wing's long corridor, and whoa! the end of the corridor was invisible, only a hint of sun was to be seen somewhere around a misty tree top...
it was not at all cold, but still the fog was very thick and beautiful...
i literally felt like i was in heaven...
the tree tops simply vanished somewhere in the sky...
their green colour was made attractively paler by the fog.
i took out my cycle.there are some very beautiful flower patches in our hostel.. and some big lawns...
it was really, like there was colour only in 5 feet radius around me, and the range of colour was moving with me,... i was really amused. the lawn literally seemed ghostly but still exceedingly magnetic in that fog.
it was like, there were only some trees, some finite flowers with vibrant colours, and myself in the world...
i drove on the daily path, which seemed like a path in dreams....
just before i reached the lecture hall, i saw that miniscule water drops had clinged to my sweat-shirt...
i didn't dare touch and disturb their fine postures...
i had absolutely no intention to sit for a lecture in such a fine (apparently very bad!) weather, but i had to...
for the first time in my life, i had felt that, how nice would it be if my life became this way, that i had no pains about the past, no queries about the future, and i could live only in present, enjoying each moment as it comes... and could enjoy the beauty, (rather the reality), nothing but 5 feet away from me..."

२० व्या वाढदिवसाला परत सगळे पूर्वीचेच विचार मनात यायला लागले, तेव्हा अतिशय बोअर व्हायला लागलं. आणि असंच कोणाशीतरी बोलता बोलता मन स्वप्नरंजनात गढून गेलं. हळू हळू कसं जीवन आपल्याला आवडेल ह्याचा विचार करू लागलो.
जगणं कसं अतिसामान्य असावं! छान मोठी कुरणं आहेत, (हिरवीगार वगैरे...), रोज सकाळी उठून गाई चरायला नेतोय, शिक्षणाची गंधवार्ता नाही, कुठल्याही 'मॉड वर्ल्ड' शी संपर्क नाही, वेळ्च्या वेळी पाऊस बिऊस पडतोय, शेतं बहरतायत. मग अगदी ठरलेल्या वेळेस गुलाबी थंडी पडावी, त्यानंतर कडक उन्हाळा यावा, सगळीकडे एकतर उन्हाचा किंवा अमलतासाच्या फुलांचाच रंग उधळलेला असावा, सगळंकाही वेळच्या वेळेस अगदी ठरल्याप्रमाणे व्हावं, आणि एक दिवस सर्वं स्मृतींना परत ठेवून आपण पंचमहाभूतांमध्ये विलीन व्हावं. आपलं मोठं नाव-बिव होण्याची चिंता नाही, कुठल्याही स्पर्धेची गरज नाही...
मध्यंतरी एका गायिकेच्या जीवनाबद्दल वाच्ण्यात आलं. तेव्हा वाटलं आपणही अगदी मध्ययुगीन, गावागावातून फिरणारे लोकगीतकार असायला हवे होतो. पण ह्यासाठी भूमी हवी ती युरोप, किंवा सर्वात बेष्ट म्हणजे ईंग्लंड ची. काहीतरी गबाळे, जाडे-भरडे, मलीन कपडे असावेत, चित्रविचित्र वाद्य असावीत, (माहीत नसलेल्या लाकडाची बनवलेली) (एका सूचनेप्रमाणे ह्यात "अलगुज" हवीच!). एका गावातून दुस-या गावात जावं, आपले कपडे फाटके-तुटके असले तरीही डोळ्यात सहस्र सूर्यांचं तेज असावं, सायंकाळी आपण गावात जाऊन मंडळी गोळा करावीत, हळूहळू रात्र पडावी, आपल्या गाण्याला आणि मेंडोलीन वगैरे वाद्यांना रंग चढावा, आजूबाजूला युरोपियन वेषातले स्त्री-पुरुष असावेत, अंधारी रात्र मशालींच्या प्रकाशात अजूनच मोहमयी व्हावी, संगीताच्या सुरेख धुंदीत प्रेक्षकातल्याच एखाद्या बदामी, काळ्याभोर डोळ्यांच्या, सोनेरी केसांच्या, शुभ्र पायघोळ झगा घातलेल्या युवतीने आपल्या सुरांचा ठेका चुकवून जावे, आणि तिच्या स्मरणातच आपला मुक्कम पुढच्या गावी पडावा...
पुढची कल्पना सुद्धा ईंग्लंडादी प्रदेशावरच अधारलेली आहे. कडाक्याची थंडी असावी, बर्फ-बिर्फ जोरात पडत असावा, गावापासून दूर आपली लाकडी (किंवा दगडी, कुठलीही चालेल!) झोपडी असावी, घरात ईतस्तत: कोळ्याची जाळी असावीत, चिकार पाली-बिली असाव्यात. एक पुस्तकांचं कपाट असावं. त्यातली पुस्तकं सुद्धा साधीसुधी नव्हेत, तर जुनाट चामडी बांधणीची असावीत. (ती धुळीने इतकी माखलेली असावीत, की त्यांवरची नावं वाचता यायला नकॊत बरंका!). बाहेर तुफान वादळ चालू असावं, पण आपण आपले शेकोटीजवळ मोठी जाड दुलई घेऊन एका चर्र - चर्र वाजणा-या आराम खुर्चीवर बसलेले असावोत. हातात पिवळ्या आणि विशिष्ट वासाच्या पानांचं GOTHIC Font असलेलं, काळ्या जादूचं सचित्र पुस्तक असावं. (ह्या स्वप्नात पुढे काय होतं ह्याचा मी अजून विचार केलेला नाहीये!) वगैरे वगैरे...
खरं म्हणजे आता स्वप्नातून दचकून जागं होण्याची वेळ आली आहे, पण माझ्या बाबतीत असं फार क्वचित होतं. म्हणजे एका स्वप्नाला सुरुवात झाली की दिवसभर तेच स्वप्न मनात घोळत राहतं. अगदी स्वप्नांतही हेच स्वप्न दिसत राहतं. सत्यात जगत असतांना ही मखमली स्वप्नाची मउ मउ शाल कधी मला गुरफटून घेते देव जाणे!
Before I write anymore blogs, and anyone reads anything, I want to clarify certain things.
I absolutely don’t know what blogs are. Therefore I shall take the obvious meaning and use it to write something I’d like to share with the reader.
In the first place, I expect NONE to read any of my blogs. Lately I have discovered the pleasure of writing, and I thought this way is better than sending mails, which can turn out to be spam for some. I never re-read what I’ve written. So some of the postings may be utterly boring or nonsensical. But still, the whole purpose being giving vent to creativity, I won’t bother about the critics of my thought.
Now something about the name: I had seen a similar name (in Marathi), of a handwritten book, a long time back. I liked the name and thus it stands as a header. My blogs will indeed be pure reflections of my mind, and so, the name is apt.
For someone who has stumbled upon this page just by coincidence, I must talk about who I am. Well, by god’s grace, I am a student of Indian Institute of Technology Kanpur. Dept. maths.
After coming to iit, I started experiencing what freedom is. Naturally, in the serene environment, my mind wandered far to know myself. I have purposefully observed my self in various situations, in matters of mind and heart. Now after two years of introspection, I daresay I do have some answers. But one thing is sure, that there exists a natural correspondence between my desires and my mind + heart states. Now, looking back to my stay in IITK, I do know most of my desires that made me act as I have acted. Some remain distressfully unfulfilled, which will continue impressing me. I still am hazy about my ultimate goal in life, and am in search of it.

I guess this will suffice as an introduction!