The story of my experiments with Dreams.
Inspired by the great contemporary thinker, Richard Feynman; I started experimenting with dreams this summer.
Current status of my expedition in this field pertains to observing whatever comes my way. Do not mistake this activity as a venture into dream interpretation.
First and the most important thing that one should posses to take this passion forward is that (s)he must remember at least some of the dreams. Seems obvious, but some individuals do not have this blessing (?), for whom, this whole essay is just an abstraction! (Better try and imagine tensor fields on manifolds :)). The problem with me is that, I remember the dreams for some period after I wake up, but then after some time my memory starts fading. But that much suffices.

Meta dreaming:
On one fine summer night, I "meta-dreamt". i.e., I dreamt inside a dream. (I was in TIFR, and Rohit was my roommate, date 29/7/2006). Here is a log of that dream:

I found myself walking down a long boring street, towards some mosque named DINAR or DANIR (i dont remember.) When I reached the mosque, I saw veiled people, wearing black robes etc.. Then I woke up and found rohit besides me. I described to him what all I had seen, and then he tells me that such a thing really exists. I was completely taken by this strange coincidence. I figured this was some kind of “drushtant” and all... I was some bit scared... But then the real thing happened. I "popped out" to real world!!!

So, the mosque thing was a “meta dream!” (dream inside dream, or Level 1 dream) and rohit belonged to a Dream (i.e. Level 0 dream)!!!!
Now, I had a shrewd idea of why this happened.
So, when I returned to Pune, I tried to see if I can repeat. What I did was: at the time I slept, I set up several alarms, spaced 30 minutes apart. When I slept, just by chance, I started dreaming. It was some arbit dream. After 30 minutes, I woke up by alarm. Dream was broken. Again after 30 minutes, I woke up and after several more wake-ups, my mind got confused between reality and dreams. And then, I “meta-dreamt”. Fascinating, isn’t it?

Remembering:
After dreaming and unconsciously observing a very beautiful girl in one of dreams, as posted in an earlier blog, I have several times tried to observe and remember the personalities in my dreams. And well, the conclusion is that my mind can mimic some of them really well! (if you thing enough, you’ll come to know that this is a tricky proposition to make. [left as an exercise to the reader!])

déjà vu:
In real life, sometimes we get a feeling that a certain sequence of events has happened before. In dreams, I have seen this fact reflected. Sometimes, a dream, unknowingly starts exactly the same way as some previously seen dream, and then mind remembers the whole previous dream, and this “remembering” produces a copy of the previous dream, and I get a “repeated dream”. I have had several déjà vu dreams in my life.

Butterfly effect:
many times, dreams take really unexpected turns. Mind’s eye meanders into R4 (space and time). I have seen this effect start, even before I go to sleep. There is a transition period while I go to sleep, in which I see this effect starting. But I don’t think I dream as soon as I go to sleep. The effect seems to cease as soon as I sleep. For sometime now, I have tried, without success, to investigate the effect.

Sometimes, I feel that it would be really good if I can control my dreams. But now I see no point in doing that. Dreams take me away from reality into a brand new beautiful world. Unexpectedly, some times I dream about some particular people, and the bliss is no less than a real coincidental meeting! Dreams are the ultimate source of my creativity. What pleasure will I achieve by controlling them? Nevertheless, till curiosity remains, I shall delve into this realm.
पुनर्भेट
(सत्य घटनेवर आधारीत...! निदान सध्या तरी.)

मध्यंतरी एक फ्रेंच चित्रपट बघण्यात आला. अमेली त्याचं नाव. त्याच्या संगीतकाराचं एक composition ऐकत बसलो होतो. एक चिमुकले ३ मिनिटाचे गाणे, पण तेही मला योगायोग अन्‌ अनपेक्षिततेचे अमोल धडे शिकवून गेले.
सुरुवातीला एक chord वाजू लागली. मांजरीच्या पावलांइतकी शांत. तिच्या पोटातून अगदी संथपणे जलतरंगाचे सूर उमटू लागले. एक एक स्वर स्पष्ट. हळू हळू पडणा-या पावसाच्या थेंबांसारखा. स्मृतींच्या फडताळातला एक दिवस हळूच डोकवून गेला. त्या दिवशी अनपेक्षित पणे आदल्या रात्री पाऊस पडून गेला होता. सगळे रस्ते काळेकुट्ट झाले होते. मंद वारा वाहात होता. अगदी त्या जलतरंगांच्या स्वरांसारखा. थंड, मधाळ.
एव्हाना गाण्यात हळूहळू इतर वाद्यांचीही हजेरी लागायला सुरुवात झाली होती. कधी कधी होतं काय, आपले insticts इतके जबरदस्त असतात, की गाण्याची सुरुवात ऐकूनच आपल्याला कळतं, गाणं पुढे कसं असणार आहे. तो दिवसही तसाच होता. कोणीतरी अगम्य भाषेत मला काहीतरी सांगत होतं, जीव तोडून सांगत होतं, पण काय ते कळत नव्हतं. एका छान लयीमध्ये गाणं पुढे जात होतं. अशा प्रकारचं पाश्चात्य संगीत पूर्वी कधी ऐकल्याचं आठवत नाही मला. तो दिवसही असाच हळू हळू पुढे सरकत होता. बहुतेक, दस-याचा आदला दिवस असल्यामुळे आणि नुकत्याच पडलेल्या पावसामुळे एकदम मस्तं वातावरण होतं. अगदी अनपेक्षितपणे मला त्या दिवशी अळवा-पाण्याची गाठ व्हावी तशी दुर्मिळ लोकं भेटत होती. दुर्मिळ अशासाठी, की त्या लोकांशी माझा दुवा खूप वर्षांपूर्वीच तुटलेला होता. पूर्व स्मृतींना उजाळा देता देता एक -दोन घटका गेल्या. येवढ्या वर्षांपूर्वीची फक्तं "ती" एकच व्यक्ती मला प्रकर्षाने आठवत होती, आणि मन:चक्षूंचा ताबा घेत होती. आज काहीतरी वेगळं घडणार हे निश्चित होतं, पण कधी ते कळत नव्हतं. त्या गाण्याची ही तसलीच गत! सगळी वाद्यं जरा दबल्या दबल्यासारखी वाजत होती. त्यांच्यातल्या शक्तीला मुसक्याच बांधल्या होत्या जणू....
एव्हाना संध्याकाळ झाली होती. दिवस उतरणीला लागला होता. थोडसं सिंहावलोकन केल्यावर कळलं, तो दिवसही इतरांसारखाच होता. काय एक दोन आनंदाचे क्षण काय ते आले होते. ते गाणही तसच निघालं. विशेष असं काही त्या गाण्यात होईच ना! त्यातल्य़ा वाद्यांचं नाविन्य आणि त्या जुन्याच लोकांना परत भेटण्याचं नाविन्य येवढ्या दोनच "वेगळ्या" गोष्टी घडल्या होत्या. पावसाला परत सुरूवात झाली होती. एव्हाना आम्ही सर्व लोक (मी + "जुने") कुठेतरी भटकण्यासाठी बाहेर पडलो होतो. छान थंड हवा पडली होती. उरलेल्या दिवसात आता काही शिल्लक नाही हे मला कळून चुकलं होतं. वाद्यंही इथून तिथून जाऊन शेवटासाठी तारसप्तकाकडे धाव घेत होती. माझ्या त्या दिवसाकडून असलेल्या सर्व अपेक्षा सरींमध्ये विरघळत होत्या. असे अपेक्षाभंग माझे खूप वेळा झालेले आहेत!. मस्तकावर थेंब झेलंत मी उभा होतो. आकाशाकडे बघत, डोळे उघडे ठेवून पावसात उभं रहायला मजा येत होती. आता पुढचा दिवस अगदीच निरस जाणार होता. गाणंही हळू हळू अस्ताला लागलं होतं. सगळे सूर उरलेल्या थोड्याफार अवसानासकट वर वर जात बंद झाले. त्या सरींमधलीही मजा संपली होती. त्या चेह-यावर टोचायला लागल्या होत्या. सूर्योदयाने दिलेलं वचन सूर्यास्ताने मोडलं होतं. जलतरंगाचं वचन त्या शक्तीहीन वाद्यांनी मोडलं होतं. अजूनही तुषार पडतच होते...

तेव्हाच, एक क्षण, फक्तं एक क्षण ताणला गेला, आणि कोणीतरी म्हणालं: "अरे! 'ती' आली"... अचानक सर्वं वाद्यं सुरू झाली, पूर्ण ताकदीनिशी... प्रत्येक स्वर कानात घुमू लागला, प्रत्येक जागा दाद घेऊन गेली... वाद्यं मुक्त उधळू लागली... तीनही सप्तकांमध्ये त्यांचा स्वैर संचार सुरू झाला...

माझे डोळे त्या तुषारांध्ये अलगद मिटले गेले...